Οι μαθητές εμπνέονται από τα λόγια των σπουδαίων ποιητών μας και επιχειρούν τη δική τους ερμηνεία για αυτά.

«Η ποίηση δεν είναι ο τρόπος να μιλήσουμε,
αλλά ο καλύτερος τοίχος για να κρύψουμε το πρόσωπό μας»

(Μανόλης Αναγνωστάκης)

         Για τον Παυλόπουλο η Ποίη­ση είναι ένα εί­δωλο άπιαστο: «Μια πόρτα ανοιχτή, για την οποία αιώνες        τώρα/φτιάχνονται ατέλειωτες αρμαθιές αντικλείδια».

Όπως καταλαβαίνουμε ο ποιητής όταν μπαίνει από την πόρτα αυτή προσπαθεί να προσεγγίσει κάτι άπιαστο. Προσπαθεί μέσα από τα συναισθήματα του, τις εικόνες και τις σκηνές της καθημερινής ζωής να δώσει ερμηνεία για αυτά, να  ανακαλύψει την απόλυτη αλήθεια. Ο ποιητής φαντάζεται, ονειροπολεί, αγαπά, μισεί , κρύβεται. Ωστόσο, στο τέλος συνειδητοποιεί πως δεν μπορεί να καταλάβει τι είναι η ποίηση. Τελικά επιβεβαιώνεται πως η ποίηση είναι κάτι το άπιαστο και πως αυτή η πόρτα είναι κλειστή. Οι προσπάθειες του είναι τα αντικλείδια της πόρτας, αντικλείδια που δε θα μπορέσουν να την ανοίξουν ποτέ.

Σταυρούλα Στάθη   Α5

Για τον  Ελύτη : «……να γίνεσαι άνεμος για τον χαρταετό και χαρταετός για τον άνεμο,ακομα και αν ουρανος δεν υπάρχει…..»                                     

Τα λόγια αυτά του Ελύτη θα συγκινούσαν τον καθένα, γιατί η ποίηση είναι ένα παράθυρο για να ξεφεύγεις από τις δύσκολες στιγμές σου, ένα παράθυρο που για να το ανοίξεις πρέπει  να υπερβείς τα όρια σου, όπως λέει και ο Ελύτης να γίνεις άνεμος για τον χαρταετό και χαρταετός για τον άνεμο ακόμα και αν ουρανός δεν υπάρχει. Γιατί ακόμα και αν όλα γύρω σου καταστρέφονται εσύ πρέπει να βρεις μια αχτίδα φωτός, όσο μικρή και αν είναι, γιατί πρέπει να παλεύεις για το μέλλον σου, για το αύριο και ας μην έρθει ποτέ αυτό το αύριο και ας υπήρξαν πολλά χθες που ήλπιζες ότι θα ‘ναι αυτό το αύριο. Η ποίηση σε κάνει να ξεφεύγεις , να πετάς και να λάβεις αυτή τη δύναμη που χρειάζεσαι για να προχωρήσεις με το κεφάλι ψηλά χωρίς να σκέφτεσαι τα άσχημα γεγονότα που μπορεί να συμβαίνουν στη ζωή σου.

Αμάντα Νέζα,   Α4

   Για το Σαραντάρη:   «Η ποίηση είναι εκείνος ο εαυτός μας που δεν κοιμάται ποτέ»

Εκείνος ο εαυτός μας που μένει πάντα ξύπνιος περιμένοντας εκείνο το κομμάτι μας, εκείνο το άβουλο κομμάτι μας να κοιμηθεί για να μπορέσει να μιλήσει, να ακουστεί. Η ποίηση είναι εκείνος ο εαυτός μας που δημιουργεί το άπιαστο. Που εκφράζει τον πόνο, τη λύπη, τη θλίψη την αγάπη, το πάθος με λόγια δημιουργικά τέλεια. Είναι εκείνος ο εαυτός μας που δεν φοβάται να εκφραστεί, όταν ο άλλος εαυτός μας κοιμάται. Η ποίηση είναι το όνειρο ενός ονειροπόλου όταν είναι ξύπνιος.

Εβελίνα Παπούλια,  Α4

Για το Λειβαδίτη: «Η ποίηση είναι ένα αίνιγμα από συνηθισμένα λόγια»

Ο Λειβαδίτης μιλάει για την ποίηση και δίνει τη δική του ερμηνεία για αυτή, λέγοντας πως «είναι ένα αίνιγμα από συνηθισμένα λόγια». Πιστεύω πως ο Λειβαδίτης εννοεί ότι διαβάζοντας ένα ποίημα που μπορεί να περιέχει τα πιο συνηθισμένα λόγια, ή να έχει το πιο απλό θέμα και να αναφέρεται σε κάτι γνωστό και συνηθισμένο, μπορεί κανείς να δει κάποια πράγματα τελείως διαφορετικά, να απορήσει και να αναρωτηθεί για αυτά. Ο ποιητής μπορεί να κάνει και κάτι πολύ συνηθισμένο να μοιάσει αινιγματικό, μαγικό, άπιαστο. Ο κάθε άνθρωπος βλέπει διαφορετικά ένα ποίημα, το ερμηνεύει αλλιώς και βγάζει διαφορετικά συμπεράσματα πάνω σε αυτό. Είναι απίστευτο το πώς ένα ποίημα με απλά και συνηθισμένα λόγια μπορεί να έχει τόσες πολλές ερμηνείες και να αποτελεί ένα αίνιγμα για τους αναγνώστες, στο οποίο βέβαια δεν υπάρχει σωστή ή λάθος απάντηση.

Βασιλική Κωστούλα, Α3

Εφηβεία : μια δεύτερη γέννηση

Η εφηβεία είναι σαν μια δεύτερη γέννηση: καλούμαστε ν’ αφήσουμε σιγά – σιγά την οικογενειακή προστασία, όπως αφήσαμε κάποτε τον προστατευτικό πλακούντα.

Στην πραγματικότητα η εφηβεία είναι μία ανακατάταξη: οι μεταβολές σε σχέση με το σώμα συμπαρασύρουν και μεταβολές σε σχέση με τους άλλους και τον κόσμο στο σύνολό του, πρωτίστως όμως οδηγούν τον έφηβο στη δημιουργία ταυτότητας για να σταθεί,  σύντομα,  στον κόσμο των ενηλίκων. 

Οι έφηβοι δεν μιλάνε. Όχι γιατί δεν έχουν τίποτα να πουν, αλλά γιατί όλα μέσα τους είναι συγκεχυμένα και βιώνουν μία αδιόρατη αίσθηση κινδύνου.

 

Όπως οι αστακοί που όταν αλλάζουν εξωτερικό περίβλημα, χάνουν κατ’ αρχήν το παλιό και μένουν χωρίς καμία άμυνα όσο χρόνο χρειάζεται να φτιάξουν ένα καινούριο, έτσι και οι έφηβοι σε όλο αυτό το διάστημα κινδυνεύουν πολύ.

Σημαίνει εν τέλει τη δύναμη της μεταμόρφωσης που  συντελείται στην εφηβεία. Μεταμόρφωση επώδυνη μεν, απαραίτητη και γεμάτη χαρά και δύναμη δε.  Όταν οι έφηβοι έχουν διδαχθεί να εμπιστεύονται τη ζωή, εμπιστεύονται και τη μεταμόρφωσή τους και καταφέρνουν να 'γράψουν' την προσωπική τους ιστορία στο μέλλον, συνδέοντάς την με το παιδικό τους  παρελθόν.

Ολόκληρο το άρθρο εδώ

e - ΔΙΑΛΟΓΟΣ

Πέρα από το γνωστό σε όλους διαδικτυακό διάλογο (online forum chatting) το διαδίκτυο και η σύγχρονη πληροφορική τεχνολογία δίνουν τη δυνατότητα στον πολίτη να δημιουργήσει το δικό του κίνημα διαμαρτυρίας και ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ αυξάνοντας τις δυνατότητές του (ενδυναμωμένος πολίτης-empowered citizen).

Ο πολίτης μπορεί να επιλέξει τον τρόπο, τον τόπο και το ρυθμό ενημέρωσης και της παρέμβασής του, συμμετέχοντας σε οποιοδήποτε βήμα διαλόγου ή παρουσιάζοντας τη δική του «εφημερίδα».

Η τεχνολογία διαθέτει τα μέσα για να αυξηθεί τόσο η ποσότητα όσο και ή ποιότητα των πληροφοριών που ανταλλάσσονται παγκοσμίως. Η ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ αποτελεί προϊόν αυτής της έκρηξης στον τομέα των πληροφοριών:

Η μετουσίωση της πληροφορίας σε γνώση,

η μετατροπή της ανταλλαγής απόψεων σε ουσιαστικό διάλογο,

η σύγκρουση διαφορετικών
κοσμοαντιλήψεων,

η επεξεργασία και όχι απλή συσσώρευση στοιχείων

αποτελούν ευθύνη αυτών που μεσολαβούν σ’ αυτούς τους νέους παγκόσμιους χώρους.

Οι δημοκρατίες μας βασίζονται στην παραδοχή ότι υπάρχει μια ελάχιστη ποσότητα πληροφοριών στις οποίες όλοι διαθέτουμε πρόσβαση, ενώ απαιτεί ενημερωμένο και ενασχολούμενο με τα κοινά σύνολο πολιτών.

Η ηλεκτρονική δημοκρατία στηρίζεται σε δύο βασικούς άξονες:

• την ηλεκτρονική διαβούλευση και συμμετοχή

     (e-engagement / e-participation)

• την ηλεκτρονική ψηφοφορία

      (e-voting).

Η έννοια της ηλεκτρονικής διαβούλευσης περιλαμβάνει την εμπλοκή του πολίτη στα κοινά με τη χρήση νέων τεχνολογιών και βασικά του διαδικτύου καθώς και άμεση και γρήγορη πρόσβαση στην πληροφόρηση.

Ο πολίτης/χρήστης, μπορεί να εκφράζει τη γνώμη του και να παίρνει μέρος σε δημοσκοπήσεις, έρευνες, online ερωτηματολόγια ή και να προτείνει ο ίδιος θέματα προς συζήτηση.

Νεοέλληνας και διάλογος

Στο διάλογο πηγαίνουμε για να σώσουμε την αλήθεια

όχι τις ιδέες μας

Ο Νεοέλληνας είναι συζητητικός. Έχει την τάση να εκφράζεται και προπαντός να σχολιάζει, να ρωτά για τα κάθε λογής γεγονότα και μορφής συμβάντα. Η τάση του αυτή καθεαυτή δεν είναι καθόλου κακή. Τουναντίον, φανερώνει την κοινωνικότητά του, τα ενδιαφέροντά του για ζητήματα και προβλήματα της ατομικής και συλλογικής προκοπής.

            Ωστόσο, παρά τις τάσεις του αυτές σκοντάφτει στη συζήτηση, στο διάλογο. Αποδεικνύεται πως δεν ξέρει να συζητεί και τούτο, γιατί δεν τηρεί ή αγνοεί τις προϋποθέσεις του σωστού και καρποφόρου διαλόγου. Και όταν απλώς τις γνωρίζει ή τις υποθέτει, υποκύπτει στις αδυναμίες και τα ελαττώματά του και δεν καταλήγει σε συμπέρασμα, δεν συζητεί, δεν διαλέγεται, παρά νομίζει ότι συζητεί ή πως διαλέγεται, ενώ ουσιαστικά μονολογεί.

Για να γίνεται, όμως, καρποφόρος ο διάλογος, πρέπει να τηρούνται κατά την εξέλιξή του, την πορεία του, από τους συνομιλητές ορισμένες προϋποθέσεις που χωρίς την τήρηση, βέβαια, αυτών των βασικών προϋποθέσεων δεν μπορούμε να φτάσουμε σε καρποφόρο αποτέλεσμα. Μια βασική προϋπόθεση για την καλή πορεία και την πετυχημένη έκβαση μιας συζήτησης, ενός διαλόγου, είναι η αυτοπειθαρχία των συζητούντων, κάτι για το οποίο, δυστυχώς, δεν μπορούμε να υπερηφανευόμαστε. Την έλλειψη αυτοπειθαρχίας μας την αποδίδουμε – συνήθως δικαιολογώντας τον εαυτό μας – στο μεσογειακό κλίμα. Όμως, με κανένα λόγο δεν φταίει το ήρεμο, ήπιο, γλυκό, θαλπερό κλίμα μας με τον πάντα ξάστερο ουρανό μας παρά φταίει η έλλειψη σε επάρκεια διαπαιδαγώγησής μας. Αφηνόμαστε στις στιγμιαίες καταστάσεις οξυθυμίας, απόδειξη πως μας λείπει ο έλεγχος του εαυτού μας.

Η υπομονή, επίσης, είναι μια σπουδαία αρετή. «Μας την έπεμψεν ο Θεός» μας λέγει ο εθνικός ποιητής μας, ο Σολωμός. Δυστυχώς, δε διακρινόμαστε γι’ αυτή τη σημαντική αρετή που μπορεί να προωθήσει και να εξελίξει το διάλογο προς καρποφόρο και παραγωγικό αποτέλεσμα. Ο Νεοέλληνας, κατά κανόνα, μπαίνει μέσα στη συζήτηση προτού να τελειώσει εκείνος που μιλά τον κύκλο των σκέψεών του. Διακόπτουμε απότομα τη συζήτηση χωρίς να λαβαίνουμε υπόψη μας καθόλου τον ειρμό των λόγων του. Διακόπτουμε για να αντικρούσουμε κάτι που δεν έχει ακόμη εκφράσει ο συνομιλητής μας, απλά και μόνο επειδή νομίζουμε ότι αυτό σκόπευε να πει. Κι εδώ είναι το περίεργο, που θέλουμε να εκφράσουμε στο συνομιλητή μας έννοιες, απόψεις και σκέψεις που αυτός δεν έκανε ούτε πρόκειται να πει, μια και δεν τις σκέφθηκε.

Μια άλλη προϋπόθεση του επιτυχημένου διαλόγου είναι να κρατά κανείς στάση αξιοπρεπή απέναντι στη γνώμη ή στις γνώμες των άλλων. Να προσέχει τα λεγόμενα των συνδιαλεγομένων του, να σέβεται τις απόψεις τους και ακόμη περισσότερο να τις ανέχεται. Πράγμα που δυστυχώς δεν το συναντούμε, παρά κάπως και μόνο σπάνια στο διάλογο των Νεοελλήνων.

Η συζήτηση είναι σκέψη, είναι σειρά συλλογισμών, πορεία του νου. Διαλέγεται εποικοδομητικά εκείνος που σκέπτεται σωστά και καθαρά. Αν θέλουμε λοιπόν να σκεφτόμαστε και συζητούμε σωστά και αντικειμενικά, θα πρέπει να έχουμε πάντα υπόψη μας πόσα πράγματα π.χ. μπορούν να εμφιλοχωρήσουν στη νοητική διαδικασία μας, που μας κάνουν να μη σκεφτόμαστε αντικειμενικά κατά το διάλογό μας. Γι’ αυτό και πρέπει να είμαστε όχι μόνο προσεκτικοί σε ό,τι αφορά τον εαυτό μας, αλλά και στο συνομιλητή μας. Όταν κανένας εξετάσει στην καθημερινή ζωή μας τη σκέψη του μέσου ανθρώπου, θα διαπιστώσει στις συζητήσεις ότι μερικά λογικά σφάλματά μας έχουν τόσο πολιτογραφηθεί στην ανατροφή των ανθρώπων, ώστε να περνούν ως ορθή σκέψη.

Στη συζήτηση επίσης κάνουμε μεγάλη χρήση της γενίκευσης. Η γενίκευση από τα επιμέρους στα πολλά είναι ένα λογικό σφάλμα στο οποίο πέφτουμε κάθε στιγμή και κάθε μέρα στη συζήτησή μας. Η γενίκευση μάς διευκολύνει, επειδή μας απαλλάσσει από την πολλή σκέψη. Με τη γενίκευση αποφεύγει κανένας την προσπάθεια να σκεφτεί. Το ίδιο συμβαίνει κατά τη συζήτηση, όταν κανένας προσπαθεί να απλοποιήσει· εν τούτοις, αυτή η απλοποίηση, αυτός ο τρόπος, δεν είναι πάντοτε πόρισμα του σωστού, του ορθού. Τα θέματα ή τα αντικείμενα της συζήτησης δεν είναι τόσο απλά, όσο τα φανταζόμαστε. Άλλα περισσότερο και άλλα λιγότερο είναι σύνθετα, περιπλεγμένα. Αλλά και η απλοποίηση απαιτεί συνεργασία σκέψης με το συνομιλητή και σε πολλά θέματα επιβάλλεται, γιατί όλοι οι άνθρωποι δεν είναι κατατοπισμένοι στις λεπτομέρειες ή στις ιδιαίτερες αποχρώσεις ή στις μορφές που παρουσιάζει ένα θέμα συζήτησης.

Τις περισσότερες, επίσης, φορές ο καθένας από τους συζητητές αντιλαμβάνεται τα πράγματα σχεδόν πάντα με το δικό του τρόπο. Έπειτα αλλιώς εννοεί ο καθένας το περιεχόμενο μιας λέξης ή μιας έννοιας ενός όρου και αλλιώς ο άλλος. Η ακριβολογία δεν είναι κάτι το συνηθισμένο. Ακόμη κι όταν δύο άνθρωποι λένε το ίδιο πράγμα, ποτέ δεν είναι απόλυτα το ίδιο. Και όταν ακόμα οι λέξεις δεν έχουν περισσότερες από μία σημασίες.

Αρκετές πάλι φορές πέφτουμε σε συλλογιστικά λάθη από τη βιασύνη μας. Ας μη μας κακοφαίνεται, ο Νεοέλληνας ρέπει προς την επιπολαιότητα, αυτή που αντιμάχεται την ορθή σκέψη. Έτσι, καταλήγουμε σε λανθασμένα συμπεράσματα. Η βιασύνη μας στην εξαγωγή συμπερασμάτων χωρίς επαρκείς λόγους μάς οδηγεί – το λιγότερο – στην πλάνη. Μια πλάνη από την οποία μπορούμε να απελευθερωθούμε, όταν ερευνήσουμε περισσότερο το θέμα ή όταν αποκτήσουμε την πείρα μας από νέα γεγονότα.

Μια άλλη, τέλος, βασική προϋπόθεση για να προκόψει ένας διάλογος είναι η αποπροσωποποίησή του. Δυστυχώς ο Νεοέλληνας δεν αποπροσωποποιεί σχεδόν ποτέ τις συζητήσεις του. Γι’ αυτό και στις συζητήσεις μας παρατηρεί κανείς να παρουσιάζεται ετούτο το φαινόμενο: Ύστερα από τις πρώτες φράσεις οι περισσότεροι χάνουμε το θέμα μας και στη θέση του τοποθετούμε τον εαυτό μας, οπότε η συζήτηση αναπόφευκτα μετατρέπεται σε προσωπική διένεξη. […]

(Ι. Ξηροτύρης)

ΠΑΡΑΔΟΣΗ και ΜΟΝΤΕΡΝΙΣΜΟΣ στην ΠΟΙΗΣΗ (φάση Α΄)

Με τραγουδάνε οι τρελοί και οι αλήτες
καταραμένη είμαι φυλή
με μιαν εξόριστη ψυχή
σ' άλλους πλανήτες

Σε βρίσκει η ποίηση  (Τίτος Πατρίκιος)

Ι

Εκεί που αναρωτιέσαι για πράγματα που πρώτη φορά

αντικρίζεις

για πράγματα χιλιοειπωμένα που έχουν πια περάσει

για πράγματα που ξαφνιάζουν κι ας γίνονται κάθε μέρα

για πράγματα που έλεγες δεν θα συμβούν ποτέ

και τώρα συμβαίνουν μπρος στα μάτια σου

γι´ άλλα που επαναλαμβάνονται μ´ελάχιστες παραλλαγές

για πράγματα που πουλιούνται μόλις πιάσουν

κατάλληλη τιμή

για πράγματα που σάπισαν με το πέρασμα του καιρού

ή που ήσαν σάπια απ ' την αρχή και δεν το έβλεπες

εκεί που απορείς για πράγματα που μπόρεσες να κάνεις

για πράγματα σοβαρά ή ανόητα που ρίσκαρες τη ζωή σου

για πράγματα σημαντικά που τα κατάλαβες αργότερα

για πράγματα που τα φοβήθηκες κι απέφυγες 

ν´αναλάβεις

για πράγματα που τα προγραμμάτισες και δεν σου βγήκαν

γι´ άλλα που τα σχεδίασαν άλλοι και βγήκαν διαφορετικά

για πράγματα που σου έτυχαν χωρίς να τα περιμένεις

για πράγματα που μόνο τα ονειρεύτηκες

και κάποτε, μία στις χίλιες πραγματώθηκαν...

Εκεί απάνω σε βρίσκει η ποίηση.

Νίκος Εγγονόπουλος : Ποιητής και Μούσα

Τι είναι η Ποίηση για τους ποιητές

Για το Νάσο Βαγενά: «Το ποίημα είναι ένα νησί. Μπορείς να πας σ’ αυτό με πλοίο. Το ζήτημα είναι αν μπορείς να πας κολυμπώντας»

• 

Για τον Ελύτη: « Αυτό είναι στο βάθος η ποίηση, η τέχνη να οδηγείσαι και να φτάνεις προς αυτό που σε υπερβαίνει, να γίνεσαι άνεμος για τον χαρταετό και χαρταετός για τον άνεμο, ακόμα κι όταν ουρανός δεν υπάρχει. Δεν παίζω με τα λόγια. Μιλώ για την κίνηση που ανακαλύπτει κανείς να σημειώνεται μέσα στη στιγμή, όταν καταφέρνει να την ανοίξει και να της δώσει διάρκεια». Αλλά και: «Η ποίηση είναι το άλλο πρόσωπο της υπερηφάνειας».

             Για τον Εμπειρίκο:

«Η Ποίησις είναι ανάπτυξις στίλβοντος ποδηλάτου».

  Για το Νίκο Καρούζο:

«Ποτέ στ’ αλήθεια δεν το ’μαθα/ τι είναι τα ποιήματα./Είναι πληγώματα/ίν’ ομοιώματα/ φενάκη/ φρεναπάτη;/ Φρενάρισμα ίσως; /ταραχώδη κύματα; /τί είναι τα ποιήματα;/ Είν’ εκδορές απλά γδαρσίματα;/ είναι σκαψίματα;/ Είναι ιώδιο;/ Είναι φάρμακα;/ είναι γάζες επίδεσμοι/ παρηγόρια ή διαλείμματα;/ Πολλοί τα βαλσαμώνουν ως μηνύματα./Εγώ τα λέω ενθύμια φρίκης».

           Για τον Καρυωτάκη:

«Μας διώχνουνε τα πράγματα κι η ποίησις/ είναι το καταφύγιο που φθονούμε».

            Για το Λειβαδίτη:

«Η ποίηση είναι ένα αίνιγμα από συνηθισμένα λόγια» Αλλά και «… ένα παιχνίδι / που τα χάνεις όλα/ για να κερδίσεις ίσως / ένα άπιαστο αστέρι».

 Για τον Παυλόπουλο η Ποίηση είναι ένα είδωλο άπιαστο: «Μια πόρτα ανοιχτή, για την οποία αιώνες τώρα/φτιάχνονται ατέλειωτες αρμαθιές αντικλείδια».

 Για το Σαραντάρη:

«Η ποίηση είναι / εκείνος ο εαυτός μας/ που δεν κοιμάται ποτέ»

         

        Για το Σαχτούρη:

  «Λανθάνουσα κοινή ανθρώπινη ανάγκη  για ουρανό».

 Για το Σεφέρη:

«Η Ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ανάσα», «Το χρυσό δίχτυ,/ όπου τα πράγματα σπαρταρούν/ σαν ψάρια» και «Είναι πολλά παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας».

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Το 1872 ο Νικηφόρος Λύτρας ζωγράφισε μια ομάδα παιδιών διαφόρων εθνικοτήτων να λένε τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα.

Αρκούσε αυτό το έργο για να αποδοθεί στον κορυφαίο Έλληνα καλλιτέχνη ο τίτλος του «ζωγράφου των Χριστουγέννων».

Ας μην ξεχνάμε, ωστόσο, πως στις μέρες μας "το κοριτσάκι με τα σπίρτα" δεν είναι παραμύθι αλλά θλιβερή πραγματικότητα. Τα παιδιά αυτά ζουν, ή προσπαθούν να ζήσουν, εδώ, εκεί, παντού, αναμεσά μας.

ΕΦΗΒΟΙ ΚΑΙ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ

Ατελείωτες ώρες μπροστά από την οθόνη - του υπολογιστή και της τηλεόρασης - περνούν οι έφηβοι στη χώρα μας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία έρευνας του Ερευνητικού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Ψυχικής Υγείας (ΕΠΙΨΥ), περισσότεροι από τους μισούς εφήβους ηλικίας 11, 13 και 15 ετών (54,5) απάντησαν ότι κάθονται κατά μέσο όρο 5 ώρες την ημέρα σε ηλεκτρονικές συσκευές με οθόνη.

Μάλιστα, τα σαββατοκύριακα που έχουν περισσότερο ελεύθερο χρόνο, παίζουν ηλεκτρονικά παιχνίδια, σερφάρουν στο Ίντερνετ ή παρακολουθούν ταινίες κατά 2,5 ώρες περισσότερο χρόνο  σε σχέση με τις καθημερινές.

Όπως ωστόσο προκύπτει από την έρευνα αγόρια και κορίτσια διαφέρουν σημαντικά ως προς τις συνήθειες τους, κυρίως σε ό,τι αφορά τα ηλεκτρονικά παιχνίδια και την τηλεόραση, καθώς τα αγόρια περνούν πολύ περισσότερο χρόνο.

Αντίθετα και τα δύο φύλα δείχνουν την ίδια προτίμηση σε ό,τι αφορά τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, τους οποίους χρησιμοποιούν  για ενημέρωση, κοινωνική δικτύωση κτλ.

Επιπλέον, παρατηρείται σημαντική διαφορά αναφορικά με την ηλικία των εφήβων: οι 11χρονοι φαίνεται να είναι πιο περιορισμένοι, σε σχέση με τα μεγαλύτερα παιδιά

Ανησυχητικές είναι και οι απαντήσεις που έδωσαν οι μαθητές για τις σχέσεις τους με το Ιντερνετ: συμπτώματα εξάρτησης εμφανίζει ένας στους εφτά μαθητές ηλικίας 15 ετών, χωρίς να υπάρχει διαφορά ανάμεσα στα δύο φύλα.

Πηγή: http://www.tovima.gr/society/article/?aid=691913

Οι αρνητικές επιπτώσεις της τεχνολογίας στην υγεία των εφήβων

Η τεχνολογία σίγουρα έχει τη δύναμη να εμπνεύσει την αλλαγή και να κάνει σπουδαία πράγματα, αλλά η υπερβολική χρήση της μπορεί να έχει επικίνδυνες επιπτώσεις, ακόμα και για την υγεία του ατόμου και ειδικά των εφήβων.
Αναρωτιέστε με ποιους τρόπους μπορεί να επηρεάσει η τεχνολογία τη ζωή των νέων;








Η υπερβολική χρήση της τεχνολογίας μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση βάρους
Η τεχνολογία έχει τον τρόπο να μειώνει τη σωματική δραστηριότητα και αυτό φαίνεται στην υγεία των εφήβων. Μία έρευνα διαπίστωσε ότι η αυξημένη ώρα μπροστά από την οθόνη συνδέεται με την αύξηση βάρους στους εφήβους. Οι δραστηριότητες έξω στη φύση και η λιγότερη χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, βελτιώνουν όλες τις πτυχές της ζωής του ατόμου.

Η χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης σε μεγάλο βαθμό είναι ένδειξη μοναξιάς

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μπορεί να κάνουν το άτομο να νιώθει ότι χάνει πολλά πράγματα, με ένα μόνο πέρασμα από τα news feed. Έρευνα που έγινε το 2014 διαπίστωσε ότι η υπερβολική χρήση του Facebook μπορεί να αποτελεί ένδειξη μοναξιάς. Εκτός αυτού η ίδια έρευνα έδειξε ότι τα δημοφιλή μέσα κοινωνικής δικτύωσης μπορούν να κάνουν τα άτομα να νιώθουν πιο στεναχωρημένοι και λιγότερο ικανοποιημένοι από την ζωή.



Οδηγεί στην κοινωνική σύγκριση

Έρευνες έχουν δείξει ότι ο λόγος που οι άνθρωποι νιώθουν άσχημα αφού χρησιμοποιήσουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι επειδή οδηγούνται υποσυνείδητα σε σύγκριση. Αυτό μπορεί να τους οδηγήσει στο να νιώθουν λιγότερη ικανοποίηση για τη δική τους ζωή. Μία φιλική και ευγενική υπενθύμιση για οποιονδήποτε νομίζει ότι η ζωή του είναι χειρότερη από όλων αυτών που βλέπει στο ίντερνετ: Μην πιστεύετε όλα όσα βλέπετε στο διαδίκτυο. Ένα φίλτρο στο Instagram μπορεί να «ομορφαίνει» πολύ περισσότερα από την ίδια την εικόνα.






Οι οθόνες βάζουν σε πειρασμό τους νέους να κάνουν πολλά πράγματα ταυτόχρονα
Πρόσφατη έρευνα από την Common Sense Media διαπίστωσε ότι τα τελευταία χρόνια υπάρχει η τάση να κάνουν οι νέοι πολλά πράγματα ταυτόχρονα, όπως να κοιτάζουν το κινητό τους τη στιγμή που προσπαθούν να διαβάσουν. Οι έρευνες έχουν δείξει ότι τέτοιου είδους πολυπραγμοσύνη μπορεί να επηρεάσει την παραγωγικότητα του ατόμου, οπότε, όσο δελεαστικά κι αν φαίνονται τα βίντεο με τα γατάκια, ίσως είναι καλύτερο να μην συνδυάσετε αυτές τις δραστηριότητες.

Επηρεάζουν τους βαθμούς τους Έρευνα που έγινε από το πανεπιστήμιο LSE αποκάλυψε ότι οι μαθητές βλέπουν μεγάλη βελτίωση στους βαθμούς τους, αφού έχει απαγορευτεί η χρήση των κινητών από την σχολική αίθουσα.

Γενικά, η υπερβολική χρήση της τεχνολογίας μπορεί βάλει σε κίνδυνο την υγεία των εφήβων
Τα κινητά τηλέφωνα μπορεί να έχουν πολλές επιπτώσεις στην υγεία του ατόμου. Έρευνες έχουν δείξει ότι η χρήση της τεχνολογίας από νέους, σε συνδυασμό με την έλλειψη ύπνου και σωματική άσκηση, μπορεί να θέσει σε κίνδυνο, ακόμα και την ψυχιατρική τους κατάσταση, αλλά και να τους οδηγήσει σε κατανάλωση αλκοόλ, κοπάνες ή άλλες επικίνδυνες συμπεριφορές.

(Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε αρχικά στην αμερικάνικη έκδοση της HuffPost.)

Πηγή: http://www.huffingtonpost.gr/2015/11/11/-life-texnologia-ygeia-efivwn_n_8519116.html

Η εξάρτηση των εφήβων από την τεχνολογία μέσα από ένα τρομακτικό πείραμα:

68 έφηβοι συμμετείχαν εθελοντικά σε ένα ψυχολογικό πείραμα με τρομακτικά αποτελέσματα, καθώς αποδεικνύεται η φοβερή εξάρτησή τους από την τεχνολογία.

Παιδιά και έφηβοι ηλικίας μεταξύ 12 και 18 ετών πέρασαν εθελοντικά οκτώ ώρες μόνο χωρίς να έχουν πρόσβαση σε όλες τις ηλεκτρονικές συσκευές (κινητά τηλέφωνα, υπολογιστή, ραδιόφωνο, τηλεόραση) και το διαδίκτυο. Είχαν όμως τη δυνατότητα να συμμετάσχουν σε μια σειρά από  δραστηριότητες όπως: γραφή, ανάγνωση, να παίξουν μουσικά όργανα, ζωγραφική, κέντημα, τραγούδι, περπάτημα και άλλα. Τι συνέβη; Διαβάστε  εδώ